Choroby weneryczne
Choroby weneryczne
Choroby weneryczne przenoszone drogą płciową wciąż w niektórych środowiskach pozostają tematem tabu. Niesłusznie, ponieważ każdy powinien zdawać sobie sprawę z tego, jakie zagrożenia ze sobą niosą, jakie są ich objawy oraz jak można zapobiec zachorowaniom. Wciąż jednym z największych problemów społeczeństwa jest AIDS czyli zespół nabytego braku odporności, wywołany wirusem HIV. Na szczęście o AIDS mówi się coraz więcej, stawia się też dość duży nacisk na prowadzenie programów edukacyjnych dla młodzieży. Istnieją też typowe choroby weneryczne atakujące jedynie skórę. Należy do nich np. świerzb, spowodowany obecnością w naskórku świerzbowca ludzkiego. Poniżej opis kilku innych chorób wenerycznych.
Grzybica pochwy
Grzybica pochwy jest jednym z najczęstszych schorzeń kobiecych narządów rodnych. Wywołana jest naturalnie bytującymi w pochwie grzybami np. drożdżakami. Kiedy organizm jest w dobrej kondycji, a w środowisku pochwy zachowana jest równowaga, grzyby te nie są niebezpieczne dla zdrowia. Jednak w przypadku obniżenia odporności czy np. braku pałeczek kwasu mlekowego dojść może do zachwiania tej równowagi i grzyby zaczynają namnażać się w niekontrolowany sposób dając nieprzyjemne objawy. Należy do nich świąd, zaczerwienienie i obrzęk okolic rodnych. Niekiedy skóra łuszczy się i piecze. Towarzyszyć tym symptomom mogą białe lub lekko żółte upławy o gęstej, twarożkowa tej konsystencji. Leczenie polega na stosowaniu leków antygrzybiczych, często w postaci czopków dopochwowych czy maści.
Kiła
Kiła, czyli inaczej syfilis, od wieków była postrachem, swego czasu uważano ją nawet za karę dla grzeszników, dopuszczających się np. cudzołóstwa. Dziś znamy już skuteczne metody leczenia kiły, jednak nadal jest ona dość poważną chorobą, zwłaszcza gdy zostanie rozpoznana w późnym stadium, kiedy zaczyna bezpośrednio atakować ważne narządy np. serce, płuca. W początkowym stadium charakteryzuje się występowaniem niewielkich wrzodów w różnych miejscach na ciele, początkowo głównie na narządach płciowych. Towarzyszy temu gorączka, ból głowy, gardła, później wypadanie włosów, osłabienie, utrata wagi, powiększenie węzłów chłonnych. Może dojść do zapalenia opon mózgowych. Kiła wywołana jest przez bakterię krętka bladego. Leczy się ją antybiotykami.
Chlamydia
Chlamydia to bakteria występująca w wielu odmianach i odpowiedzialna za schorzenia wielu układów naszego organizmu. Jest trudna do rozpoznania i często mylona z innymi przyczynami wywołującymi podobne objawy. Choć można się nią zarazić np. drogą kropelkową, najczęściej do zakażenia dochodzi przez stosunek płciowy. Chlamydia jest odpowiedzialna za stany zapalne narządów rodnych, bolesność podczas stosunków seksualnych, u kobiet za upławy, poronienia i zaburzenia miesiączkowania. Leczenie chlamydii oparte jest na antybiotykoterapii.
Nawracające infekcje intymne, a komfort kobiety
Dokuczliwy świąd, obrzęk, pieczenie... Te nieprzyjemne objawy infekcji okolic intymnych potrafią znacznie obniżyć jakość życia dotkniętych nimi kobiet, powodując nie tylko uczucie dyskomfortu, lecz także brak możliwości czerpania satysfakcji z pożycia seksualnego. Co więcej, nawet zaleczone, często powracają, w skrajnych przypadkach mogąc nawet stać się przyczyną zaburzenia relacji z partnerem.
Czym jest grzybica pochwy?
Infekcję grzybiczą narządów intymnych wywołują najczęściej drożdżaki Candida Albicans, które stanowią naturalny i zwykle nieszkodliwy składnik mikroflory fizjologicznej pochwy oraz przewodu pokarmowego. Kiedy jednak wystąpią pewne czynniki sprzyjające, takie jak między innymi osłabienie organizmu, przewlekłe infekcje lub zażywanie antybiotyków, dojść może do nadmiernego rozrastania się drożdżaków i wystąpienia przykrych dolegliwości. Do najczęściej spotykanych objawów należy pieczenie i świąd narządów rodnych oraz okolicy krocza, a także białe upławy o konsystencji twarożku. Grzybica pochwy bardzo często występuje w nawrotowej postaci, znacznie obniżając komfort życia dotkniętych nią kobiet, a nawet po części wyłączając je z aktywnego życia (między innymi z pożycia seksualnego, uprawiania sportu).
Nawracające infekcje grzybicze - komu zagrażają?
Grzybica pochwy należy do chorób, których trudno jest pozbyć się na dobre. Są jednak grupy osób szczególnie narażone na nawracające infekcje grzybicze. Należą do nich chorzy na cukrzycę, niedoczynność tarczycy, przytarczyc i nadnerczy. Powodem wystąpienia nawrotowej formy tej choroby może być też ciężka niedokrwistość oraz zmiany hormonalne w trakcie ciąży, powodujące, że w komórkach nabłonka pochwy pojawia się więcej glikogenu, będącego pożywieniem dla drożdżaków. Czynników predysponujących jest jednak więcej: otyłość, niedożywienie, urazy i otarcia, antykoncepcja hormonalna i sterydy - wszystko to może sprawić, że nasz organizm będzie miał problem z pozbyciem się tego uciążliwego problemu raz na zawsze.
Jak zapobiegać nawracającym infekcjom grzybiczym?
Do rozwoju infekcji grzybiczych dochodzi, gdy zachwiana zostanie równowaga naturalnej flory bakteryjnej. Aby zapobiec drożdżycy narządów intymnych, należy więc zadbać o utrzymanie właściwej równowagi w środowisku pochwy. W szczególności zatroszczyć się o to powinny osoby cierpiące na nawrotową formę infekcji bądź znajdujące się w którejś z grup ryzyka. Dobrym rozwiązaniem jest korzystanie z dostępnych bez recepty żeli dopochwowych, takich jak Multi-Gyn FloraPlus. Podwójne działanie pozwala jednocześnie hamować rozwój drożdżaków i odbudowywać odpowiednią florę bakteryjną. Co więcej, przynosi uczucie natychmiastowej ulgi, bezpośrednio po komfortowej aplikacji.
Ciekawostki
Kiła
Sposobem zarażenia się kiłą jest przejście choroby przez matkę na płód. Zdarza się, że takie maleństwo może urodzić się z ciężkimi powikłaniami oraz wadami układu nerwowego jak i innych narządów.
Czy wiesz, że...
AIDS
Znamy wiele teorii na temat tego, w jaki sposób wirus zdołał dotrzeć do społeczności homoseksualistów, a potem się rozprzestrzenić. Większość autorytetów jest zdania, że przybył on z Afryki Zachodniej na Haiti, a stamtąd do Stanów Zjednoczonych.
Polecamy
Sepsa
Do podstawowych objawów sepsy możemy zaliczyć podwyższone tętno powyżej 90 uderzeń na minutę, obniżona temperatura ciała poniżej 36 stopni, lub podwyższona powyżej 38, liczba leukocytów we krwi poniżej 4000 komórek w mm3 lub powyżej 12000 komórek w mm3.
